Freud. Kilka spośród wielu kłamstw.

On 9 marca 2013 by Katarzyna Papiernik

Zacytuję fragment książki Franka Cioffiego, jednego  z najwybitniejszych współczesnych filozofów nauki i znawców psychoanalizy „Freud i pseudonauka”.

„Kłamstwa wokół naukowości teorii, która zrewolucjonizowała podstawy współczesnej kultury, czy jak niektórzy mogą twierdzić, antykultury.

Kilka konkretnych argumentów:

1. kłamał, kiedy mówił o roli, jaką odegrał w popieraniu roli kokainy w zwalczaniu nałogu morfinowego

2. kłamał, kiedy opowiadał o powodach zerwania przedwcześnie współpracy między nim a Breuerem

3. W 1989 r. przechwalał się sukcesami terapeutycznymi, jakich nie było

4. Najpierw prze 8 lat pomijał milczeniem pomyłkę, jaka popełnił wmawiając pacjentom, że w dzieciństwie padli ofiarą molestowania seksualnego, po czym bezpodstawnie przechwalał się odkryciem zdolności rozróżniania skutków rzeczywistego molestowania od skutków molestowania jako wytworów fantazji.

5.podawał przeinaczone i interesowne wyjaśnienia dotyczące postępowania, które doprowadziło go na początku do niezgodnego  z prawdą doszukiwania się molestowania seksualnego tam, gdzie go nie było

6. nie przyznał sie do tego braku empirycznej weryfikowalności odkrycia teorii „kompleksu Edypa” oraz wielopostaciowej perwersyjności dziecięcej

7. twierdził, że tworzył swoje teorie po potwierdzaniu klinicznym, pomimo tego, że było to nieprawdą (manipulował pacjentami, żeby przyznali się do zachowań i odczuć potwierdzających jego teorię o charakterze teoretycznym)

8. Twierdził, że słuszności swoich tez o dziecięcej seksualności dowiódł „w najdrobniejszym szczególe”, podczas gdy w rzeczywistości nigdy ich nie przeprowadził

9. Publicznie obstawał przy tym, że jego teoria o etiologicznej roli seksualności wynikała z jego badań klinicznych, i miała charakter empiryczny, to prywatnie przyznał, że tworzył ją a priori i jej założeń nie chciał się pozbywać.

10. Dokładna analiza jego tekstów wykazuje ogromne sprzeczności

11. Swoich pacjentów traktował w sposób cyniczny i instrumentalny jako materiał „empiryczny” dostarczający quasi dowodów jego teorie oraz źródło zarobkowe

F. Cioffi, Freud i pseudonauka, Kraków 2010, s. 7-9.

 

Trackbacks & Pings

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • Pobierz!

    _newsletter
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE